و خدایی که در این نزدیکیست...
برای تازه شدن هیچ وقت دیر نیست...
آخرین شعر ٬ شعر رفتن بود ٬ آخرین حرف حرف پیمودن گاهی چقدر خاطره ها تازه می شود شیرین و تلخ بی حد و اندازه می شود کوچک ترین حوادث مفقود زندگی گاهی همان جرقه ی آوازه می شود در این دهه که عشق متاعی گرانبهاست فرهنگ غرب مد و نو و تازه می شود از قدر آن نگین به سلیمان دگر مگو... این نکته گاه باعث خمیازه می شود. بر روی محوری که خدا از ازل کشید سهم من ...سه نقطه...همین بازه می شود: من ابتدای بازه خدا انتهای آن با یک طناب دار هم اندازه می شود واجب شده است برهمتان سجده بر غزل درهر غزل خداست که شیرازه می شود زیبایی دشتها را ، به خاطر بسپار در میان هر سیب دانه ها محدودند در دل هر دانه سیب ها نا محدود چیستانیست عجیب دانه باشیم نه سیب زندگي آينه اعمال و كارهاي توست زندگي را هر چه بدهي ، به تو بر ميگرداند! اگر عشق بيشتري مي خواهي بيشتر عشق بورز؛ و اگر مهرباني بيشتري مي خواهي، بيشتر مهربان باش؛ اگر ادراك و توافق و احترام را طالبي، درك كن و احترام بگذار؛ و اگر مي خواهي مردم نسبت به تو صبور و مؤدب باشند، صبر و ادب داشته باش؛ اين قانون طبيعت است و در هر جنبه از زندگي اعمال مي شود. زندگي تو حاصل يك تصادف نيست ، بلكه آينه اي است از كارهاي خودت. زندگی کوتاه تر از آن است که به خصومت بگذرد و قلب ها گرامی تر از آن اند که بشکنند فردا طلوع خواهد کرد حتی اگر ما نباشیم... ولی زندگی کتابیست پرماجرا هیچگاه آن را به خاطر یک ورقش دور مینداز... آدم ها مثل کتابها هستند بعضی ها را باید چند بار خواند تا به معنیشان پی برد بعضی ها را هم باید نخوانده دور انداخت... تو به من خندیدی و نمی دانستی من به چه دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیدم باغبان از پی من تند دوید سیب را دست تو دید غضب آلوده به من کرد نگاه سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک و هنوز، سالهاست که در گوش من آرام آرام رفتن گام تو تکرار کنان می دهد آزارم و من اندیشه کنان غرق این پندارم که چرا، خانه کوچک ما سیب نداشت ؟؟!!!! رو بالا رفتي اما رو قله حس کردي که ازش بي نياز شدي يادت نره که اون پايين چقدر بهش نياز داشتي. فرداهای تو روشن است.آنچنان که بخواهی،چون از گذشته ها به امروز سفر میکنی نیاز نیست تیرگیهای ایام رفته را همراه خویش بری. امروز پدیده ای شگفت است،سرشار توان وامکان،تا زندگی را بدان پایه بنا کنی که آرزومندی نه برای و دیدگاه دیگران؟
قصه ناگزیر یک پرواز٬ از حضور غریب ما تا من
آخرین درد ٬ درد اول بود ٬ بغض این واژه های تکراری
خشم این سینه های بی فریاد٬ زخم این لحظه های بی روزن
آخرین راه ٬ راه بی پایان ٬ مقصدی پشت قاب یک تصویر
کوره راهی همیشه خیس از اشک ٬ کوچه ای ازترانه تا شیون
اشتیاق شدید یک پیوند ٬ خشکی یک نهال ناباور
سر سپردن به خنجری عریان ٬ اضطرابی بنام دل بستن
پر گشودن کلام آخر بود ٬ گم شدن در عبور یک رویا
بیقرار دوباره ای دیگر ٬ انتظار ستاره ای روشن
راه دشوار پیش رو گرچه ٬ در مهی بیکرانه منزل داشت ٬
این لجاجت همیشه با ما بود: رفتن ورفتن و نیفتادن !
آخرین فصل را نمی گویم ٬ فصل کوچ از غزل به شبناله
چهره ای تلخ پشت یک لبخند ٬ غنچه ای سرخ ٬ نقش پیراهن !
قشنگی گلها را ، به خاطر بسپار
سبزی سبزه ها را ، به خاطر بسپار
زلالی چشمه ها را ، به خاطر بسپار
قرمزی شقایقها را ، به خاطر بسپار
مهمانی رنگها را ، به خاطر بسپار
پرواز پروانه ها را ، به خاطر بسپار
غنچه ها و شکوفه ها را ، به خاطر بسپار
عشقبازی پرنده ها را ، به خاطر بسپار
بنفشه ها و نسترن ها را ، به خاطر بسپار
رقص لاله ها را ، به خاطر بسپار
زمزمه برگها را ، به خاطر بسپار
باغهای با صفا را ، به خاطر بسپار
نسیم دلپذیر بهار را ، به خاطر بسپار
شادی بچه ها را ، به خاطر بسپار
بهار را با همه دلربایی هایش ، به خاطر بسپار
آینده ای که برای خودت می سازی
| Design By : Night Skin |
همیشه رفتن رسیدن نیست. ولی برای رسیدن باید رفت. در بنبست، راه آسمانی باز است. پرواز بیاموزیم....
من خدایی دارم که در این نز دیکیست
نه در ان با لاها!
مهربان,خوب, قشنگ
چهره اش نورانیست
گاهگاهی سخنی می گوید با دل کوچک من
ساده تر از سخن ساده من
او مرا می فهمد
او مرا می خواند, او مرا می خواند
یاد او ذکر من است در غم و شادی
چون به غم می نگرم ان زمان رقص کنان می خندم
که خدا یار من است
که خدا در همه جا یاد من است
او خداییست که همواره مرا می خواهد...
یک نفر دلش شکسته بود / توی ایستگاه استجابت دعا / منتظر نشسته بود / منتتظر،ولی دعای او / دیر کرده بود / او خبر نداشت که دعای کوچکش / توی چار راه آسمان / پشت یک چراغ قرمز شلوغ گیر کرده بود
او نشست و باز هم نشست
روزها یکی یکی
از کنار او گذشت
*
روی هیچ چیز و هیچ جا
از دعای او اثر نبود
هیچ کس
از مسیر رفت و آمد دعای او
با خبر نبود
*
با خودش فکر کرد
پس دعای من کجاست؟
او چرا نمی رسد؟
شاید این دعا
راه را اشتباه رفته است!
پس بلند شد
رفت تا به آن دعا
راه را نشان دهد
رفت تا که پیش از آمدن برای او
دست دوستی تکان دهد
رفت
پس چراغ چار راه آسمان سبز شد
رفت و با صدای رفتنش
کوچه های خاکی زمین
جاده های کهکشان
سبز شد
*
او از این طرف، دعا از آن طرف
در میان راه
باهم آن دو رو به رو شدند
دست توی دست هم گذاشتند
از صمیم قلب گرم گفت و گو شدند
وای که چقدر حرف داشتند
*
برفها
کم کم آب می شود
شب
ذره ذره آفتاب می شود
و دعای هر کسی
رفته رفته توی راه
مستجاب می شود...
هرگاه سخنی را به آهستگی به زبان آوردی و پنداشتی کسی را توان شنیدن آن نیست بدان که خداوند میتواند...
اگر روزی دلم گرفت یادم باشد
که خدا با من است،
که فرشته ها برایم دعا میکنند،
که ستاره ها شب را برایم روشن خواهند کرد.
یادم باشد که قاصدکی در راه است،
که بهار نزدیک است،
که فردا منتظرم می ماند،
که من راه رفتن می دانم و دویدن،
و جاده ها قدم هایم را شماره خواهند کرد.
اگر روزی دلم گرفت یادم باشد
که خدای من اینجاست همین نزدیکیها،
و من، تنها نیستم
...........................................
............M Y G O D.........
You make me strong.
You make me weak
........You lift me off my feet
You give me hope when all my dreams seem like they're out of reach
You make me understand the way a perfect love should be.
You take me to a place so high, I never wanna leave.
I feel you in my side all over..........
I can't imagine life without you by my side.
when the pain is holding me.......
.i think to you and Your touch just sets me free.
you help me.....
..you like me .......
and i dont underestand
###############
آدمـک آخــرِ دنيــاست ، بخند
آدمـک مـرگ هـمین جاست، بخند
آن خـدايي که بـزرگش خوانـدي
به خـدا ، مثـل تـو تنهـاست ، بخند
دستخطي کـه تـو را عاشـق کرد
شوخـيِ کاغــذي ماسـت ، بخند
فکر کن دردِ تـو ارزشـمند است
فکر کن گريـه چـه زيباست، بخند
صبحِ فردا به شبت نيست که نيست
تـازه انگار کـه فـرداسـت، بخند
راستـي آنچـه بـه يــادت داديم
پَر زدن نيست کـه درجاسـت، بخند
آدمــک نغمــة آغــاز نخوان
به خــدا آخــر دنيـاست ، بخند
