تبليغاتX
و خدایی که در این نزدیکیست...


و خدایی که در این نزدیکیست...

برای تازه شدن هیچ وقت دیر نیست...

با باد خواهم گفت
حکایت نامهربانیت را
تا از هر کویی که
میگذرد
انرا بخواند
    تا شاید روزی
از سر کوی تو نیز
بگذرد

و در گوشت بخواند  قصه
ای را که   برایت
اشناست
به یاد خواهی اورد
مرا
نگاه یخ زده ام را
و روزی را که دنیا را بر
سرم خراب کردی
به یاد خواهی اورد...
به یاد قصه ای خواهی
افتاد
که نامهربانی تو و سکوت
من
اخرین برگش بود


به یاد خواهی اورد
کسی را که همه دنیای تو
بود

قسمهایی که خوردی
عهد هایی که بستی
و قلبی را که شکستی

همه را به یاد خواهی
اورد

با باد خواهم گفت حکایت
نامهربانیت را...


 
نوشته شده در دوشنبه 1387/02/23ساعت 3:6 PM توسط قاصدک| |

نوشته شده در چهارشنبه 1387/02/18ساعت 9:29 AM توسط قاصدک| |

خدایا زمان به سرعت می گذرد و عمر به پایان میرسد و می بینم که دستهایم خالی است و می بینم آنچه را که اندوخته ام , سرابی بیش نبود.پس یاری ام کن یا رب العالمین.


نوشته شده در سه شنبه 1387/02/03ساعت 7:51 PM توسط قاصدک| |

در افسانه ها آمده روزی که خداوند جهان را آفرید فرشتگان مقرب را به بارگاه خود فرا خواندو از آنها خواست تا برای پنهان کردن راز زندگی پیشنهاد بدهند.

یکی از فرشتگان به خداوند گفت : خداوندا آن را در زیر زمین مدفون کن!

فرشته ی دیگری گفت آن را در زیر دریاها قرار بده!

و سومی گفت راز زندگی را در کو ه ها قرار بده!

ولی خداوند فرمود اگر من بخواهم به گفته های شما عمل کنم فقط تعداد کمی ازآنها قادر خواهند بود آن را بیابنددر حالی که من میخواهم راز زندگی در دسترس همه ی بندگانم باشد.در این هنگام یکی از فرشتگان گفت:فهمیدم کجا !

خدای مهربان راز زندگی را در قلب بندگانت قرار بده زیرا هیچ کس به این فکرنمی افتد که برای پیدا کردن آن باید به قلب و درون خودش نگاه کند و خداوند این فکر را پسندید.....

 

نوشته شده در سه شنبه 1387/02/03ساعت 7:47 PM توسط قاصدک| |

به سراغ من اگر می آیید،پشت هیچستانم.

                   پشت هیچستان جایی است

                            پشت هیچستان رگهای هوا پر قاصدها ی است که خبر می آرند:

                                               از گل وا شده ی دورترین بوته ی خاک .

روی شنها هم،نقشهای سم اسبان سواران ظریفی است که صبح به سر تپه ی معراج شقایق رفتند.

پشت هیچستان،چتر خواهش باز است:تا نسیم عطش در بن برگی بدود.

                    زنگ باران به صدا می آید.

                                              آدم اینجا تنهاست و در این تنهایی ،

                                                             سایه ی نارونی تا ابدیت جاریست.

                            به سراغ من اگر می آیید

                                                         نرم و آهسته بیایید،

                                                                             مبادا که ترک بردارد

                                                                                                چینی نازک تنهایی من.......

 

نوشته شده در سه شنبه 1387/02/03ساعت 7:40 PM توسط قاصدک| |


Design By : Night Skin