تو هم که همش
گوشۀ اتاق را به زانو می گیری.
گاهی وقت ها فکر می کنم
در آن نقطه از سقف
دنیایی هست
که از نگاه کردنش خسته نمی شوی.
هیچ کس بی عیب نیست بانوی من
و تمام در های دنیا
هیچ وقت
همگی بسته نخواهند بود.
من و تو آخر
پر زدن را از بر نشدیم
وگر نه
همیشه حتی برای پرواز های کودکانه مان هم
آسمانی هست
و شاخۀ کاجی
که برای نشستن توبیخ نمی شویم.
وباز همیشه
کسی هست
که خواب هایش در حوالی تو تعبیر می شود.
لبخند بزن

+
نوشته شده در شنبه 1386/12/04 9:50 AM توسط بانوی کوچک
|